Werken, duiken en feesten in Cairns.

Na het vertrek van Clementine bleef ik samen met Michael in de hostel Calipso in Cairns. Omdat de trip van de afgelopen maand toch redelijk aan mijn budget had zitten peuzelen besliste ik om hier naar een job te zoeken. Ik paste mijn cv aan en begon rond te kijken op Gumtree. (een bekende website waar heel wat jobs worden aangeboden) De zoektocht verliep moeizamer dan gedacht. Cairns is nu éénmaal heel populair bij backpackers. Na een week zoeken had ik nog steeds niets gevonden. Samen met Michael besliste ik een korte roadtrip van 2 dagen te maken richting Tablelands. Om opnieuw de batterijen wat opladen. Na enkele dagen hostel misten we al het kamperen dus vonden we dit beide een uitstekend idee.

FB_IMG_1505722384800We bezochten de vele watervallen in en rond Cairns en konden genieten van het groene heuvelachtige landschap. Voor de eerste waterval was de  “Cathedral Fig Tree” aan de beurt. We hadden geen idee wat we konden verwachten maar we waren niet gehaast dus beslisten we een kijkje te nemen. Ergens in het woud bevond zich een 500 jarige boom en meteen ook de grootste boom van The Atherton Tablelands.

20623324_10155866476121062_1631242208_o

We reden verder naar de Elinjaa Falls. Voor een duik was het ons net iets te fris we beperkten ons dan maar tot een prachtige foto. Ondertussen was het laat in de namiddag dus beslisten we een camping te gaan zoeken. Voor het donker werd gingen we hout zoeken voor het kampvuur en daarna startten we met koken. Het kampvuur was welgekomen om ons warm te houden.

21952415_10155973335109869_553951960_o

De volgende dag waren we klaar voor deel 2 van onze eigen waterval tour. Enkele kilometers nadat we de camping hadden verlaten kregen we meteen onze eerste van de dag voorgeschoteld. The Little Millstream Falls was een goeie om de dag mee te beginnen. De Zillie Falls waren de volgende op onze weg. Nadat we de Mungalli Falls hadden bezocht was de meest bekende waterval aan de buurt. De Mila Mila Waterfall is bekend door de reclame voor de shampoo Herbalife. Mijn inschrijving voor de volgende opnames is alvast verstuurd.

Om af te sluiten maakten we nog een tussenstop bij de Josephine Falls. Als je het juiste rotsspoor hebt gevonden kan je er zonder je gat te verbranden naar beneden glijden. We vonden een prachtige gratis camping in Babinda. Tijdens het koken begon het echter plots te regenen dus zaten we vrij vlug in bed. Net voor het slapen gaan kreeg ik een reactie op een sollicitatiemail. Ik had een cash-in-hand (in’t zwart) job gevonden voor de volgende dag.

GOPR4457.JPG

Omdat het vanaf de camping 1u rijden was naar de werf was ik de volgende ochtend al vroeg wakker.  Ik had op dat moment geen idee wat mij te wachten stond. Uiteindelijk kwam het erop neer dat we putten moesten graven om grote zware pilaren in te plaatsen. Met “we” bedoel ik mezelf en andere een Britse backpacker. Het graven viel lelijk tegen wat na een 5 uur graven ook te zien was aan mijn handen. Ik had een mooie verzameling blaren op het einde van de dag. Het werd uiteindelijk dus een dag om snel te vergeten maar ik was blij dat ik wat geld had verdiend.

G1394484.JPG

 

De zoektocht naar werk werd dus verder gezet. Op Gumtree stootte ik op een ietwat ongewone vacature. Iemand zocht 2 backpackers om te helpen verhuizen. In ruil voor 5 dagen werken zou Rick ons een duikcursus betalen. Samen met mijn Taiwanese compagnon Douglas moesten we een magazijn leeg maken. Na 4 dagen sleurwerk waren we klaar en konden we ons voorbereiden voor het duiken. De cursus was 4 dagen en begon met lessen theorie. Nadat we het saaie gedeelte hadden overleefd was het tijd om te trainen in het zwembad. Eerste keer kunnen ademen onder water was een prachtig gevoel.

DCIM101GOPROGOPR4528.JPG

 

Na het examen op de 2e dag was het opnieuw tijd om het zwembad in te duiken. Na 2 dagen zwembad waren we klaar voor het echte werk. Op woensdag werden we om 8u30 op het schip verwacht en vaarden we richting het eerste koraalrif. Het weer was ideaal om te duiken. Het schip meerde aan bij het Norman Reef. We werden voorzien van een wetsuit, duikfles, zwemvliezen en een snorkel. De zaken die we de voorbije dagen in het zwembad hadden ingeoefend moesten we nu in de oceaan uitvoeren. Wat een zalige ervaring om tussen de verschillende soorten vissen en ander zeeleven.  Na 4 dagen kregen we het brevet voor Open Water. We kregen de mogelijkheid om nog 2 dagen extra bij te boeken om zo ons Advanced brevet te halen.  Nog 2 dagen extra genieten van het leven onder water, ik zag dat wel zitten.

 

Tijdens de duikcursus vond ik de volgende job. En wat voor ééntje. Van 5 tot 10 september werd het wereldkampioenschap mountainbike hier in Cairns georganiseerd. Het parcours bevond zich in het prachtige stuk bos net naast The James Cook University.  Vanaf 22 augustus mocht ik aan de slag om mee te helpen alles klaar te zetten voor het event. Het werd het begin van een enorme leuke maand. Zoals elke eerste werkdag was het wat zoeken en deed ik een poging om iedereen zijn naam te onthouden. Ik had het getroffen met de collega’s. Phil stond aan het hoofd en werd bijgestaan door Nick, Maddy en Rob. Allemaal werknemers van “GTR Events” een bedrijf die gevestigd is in Melbourne. Mijn collega backpackers waren Ben (Engeland), Elliot (Frankrijk), Josh (Australiër), Bastian (Duitser) en Gillian ( Duitser). We moesten echt van nul beginnen dus werden de eerste dagen vooral besteed aan organisatie en voorbereiding. Na 2 dagen wilde iedereen het nachtleven induiken. Ik werd opgeroepen als “locale” gids. De komende maand zouden inspanning en ontspanning elkaar regelmatig afwisselen.

Mijn collega’s uit Melbourne verbleven samen in een huis niet ver van de universiteit. Ze hadden nog een bed vrij en vroegen of ik geen zin had om bij hen te logeren. Een leuke ervaring om samen met locals te leven. Ik nam even afscheid van de vrienden van de hostel. Ondertussen kreeg het evenement ook meer en meer vorm.

FB_IMG_1506467382911

Ik kreeg een echt éénpersoons bed aangeboden wat na 6 maanden slapen in stapelbedden welgekomen was. Na een week werd de groep uitgebreid met nog meer mensen van GTR. Ondertussen werden de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen. Samen met Jimmy werd ik verantwoordelijk gesteld voor het bouwen van de 2 aankomstbogen en de start. ( Cross Country en Downhill) Wetende dat 40 miljoen mensen van over heel de wereld zouden kijken moest het 100% in orde zijn.

FB_IMG_1504812716685

We werkten 7 dagen op 7 om alles op tijd klaar te krijgen. Op 26 augustus was de historische boksmatch Mayweather – McGregor. We wilden dit in geen geval missen dus zorgde Swannie (Nick) voor live beelden op het werk. Was het geen boksmatch dan was het een echte Australische BBQ of pizza buffet na het werk.

Vanaf begin september kwamen meer en meer nationale ploegen een kijkje nemen naar het parcours. Dit was de belangrijkste wedstrijd van het jaar dus voelde je de spanning in de lucht. De wereldkampioenschappen werden op gang geschoten met de landencompetitie. Favoriet Zwitserland trok aan het langste eind en het zou niet enkel bij deze overwinning blijven. De Zwitsers zouden onder andere ook de crosscountry bij de profs winnen met Nino.  Phil coördineerde alles in goede banen en iedereen hielp elkaar waar nodig. Na 5 dagen zweten kregen we lovende woorden van de UCI. GTR Events kon terug blikken op een geslaagd wereldkampioenschap. Onze inspanningen werden dus beloond.  Zondagavond werd dit dan ook uiteraard goed gevierd.

FB_IMG_1505059738542.jpg

Maandagmorgen lag het werktempo iets lager. Omdat 90% van de collega’s met een kater rondliep konden we er wel om lachen. We begonnen alles opnieuw op te ruimen. We hadden hiervoor 5 dagen de tijd. Omdat iedereen ondertussen goed op elkaar was ingespeeld was het opruimen al in 3 dagen geregeld. Dat kwam goed uit want op donderdag was het Gilian zijn verjaardag. Omdat het werk grotendeels gedaan was konden we een hele dag spenderen om dit te vieren. We begonnen met een ontbijt in Port Lincoln. Na een wandeling op de dijk reden we naar de plaatselijke karting.

FB_IMG_1505401153927FB_IMG_1506467370809

Ik mocht mezelf als winnaar uitroepen dus kon voor mij de dag dan al niet meer stuk. Na een lunch reden we naar de volgende “verassing”. We werden getrakteerd op een gratis bungee jump. Ik voelde de adrenaline door mijn aderen te stromen. Ik had het altijd willen proberen maar toen ik daar op 50m hoogte stond was het toch wat met knikkende knieën. De 3 seconden vrije val richting het water zijn onbeschrijfelijk. Een hele leuke ervaring die ik zeker nog opnieuw zal doen.

IMG_20170914_145601

We sloten de dag af met een houseparty. Pintjes werden koud gezet en de pizza werd besteld. Ik kon proeven van internationale drinkgames. Het werd een avond die ik mij nog lang zal herinneren. Vrijdagnamiddag nam iedereen het vliegtuig richting Melbourne. Enkel Phil wilde nog wat dagen spenderen in Port Douglas. We namen afscheid van het grootste deel van de groep. Daarna vertrokken Phil, de 2 Duitsers (Gilian en Bastian) en mezelf voor 3 dagen naar Port Lincoln. Na een wandeling de eerste dag in Mossman Gorge organiseerden we een kleine bbq. De dag erop zaten we op een boot op de Daintree River. We konden “Scarface” zien. Met zijn 6m is hij de grootste krokodil die momenteel in de Daintree River rond zwemt. Op de terugweg richting Cairns bezochten we nog Kuranda en de Crystal Cascades.

IMG_20170918_133543

Na meer dan een maand samen te hebben gewoond was het vreemd afscheid te moeten nemen van Phil. Ik nam opnieuw mijn intrek in de hostel Calypso. Het werd meteen ook een blij weerzien van enkele vrienden. Na 6 weken Cairns wilde ik zo snel mogelijk opnieuw rondreizen. Ik had nog één ding op mijn bucketlist, een roadtrip aan de West kust. Ik zocht naar een travelmate op facebook maar vond vreemd genoeg niemand die geïnteresseerd was. Na 3-tal dagen besloot ik het over een anderen boeg te gooien. Enkele weken geleden had ik Stew ontmoet in de hostel. Een Nieuw Zeelander die ook plannen had richting het Westen te rijden. Ik belde hem met de vraag of hij nog een plaatsje vrij had in zijn Toyota Landcruiser. Op dat moment was hij aan het werk in Alice Springs tot de 8ste oktober maar meerijden was geen probleem. Omdat de vraag naar auto’s heel groot was in Cairns besloot ik om mijn wagen te verkopen. Al snel vond ik een Duitser die erg geïnteresseerd was. Met pijn in het hart nam ik afscheid van mijn “thuis” waar ik de afgelopen 6 maanden had in gewoond. Met opnieuw wat geld op mijn rekening was ik klaar voor de trip richting het Westen. Omdat Stew nog een week moest werken kon ik nog wat bezoeken tussendoor. Sydney leek mij de ideale locatie om enkele dagen te verblijven.

IMG_20170927_135328

Advertenties

Roadtrip met zuslief

Ik ben serieus achterop geraakt met mijn blog. Hieronder kun je lezen welke avonturen Clementine en ik hebben beleefd in de maand juli.

Nerveus, enthousiast, blij en een beetje moe was ik toen ik om 02h s’nachts richting de luchthaven van Darwin reed. Na 4 maanden zou ik Clementine eindelijk terug zien. Ik keek er naar uit om te horen hoe het was met iedereen in België. Nadat haar bagage als laatste uit het ruim kwam vertrokken we samen naar de hostel in Darwin. Ik had voorzien om 2 nachten in Darwin te blijven. De stad bezoeken en ons informeren in het toeristencentrum. De jetlag (7u30min) viel gelukkig mee waardoor we na 2 dagen Darwin uitgerust konden verlaten.

National Parcs

We waren het er snel over eens dat een bezoek aan de nationale parken niet kon ontbreken.  Zowel Litchfield als Kakadu national parc waren een bezoek waard. Onze eerste stop was Litchfield park op 2u rijden van Darwin centrum. Litchfield is een stuk kleiner dan Kakadu park en staat bekend om zijn prachtige watervallen waar je in kan zwemmen.

DCIM100GOPROGOPR3417.JPG

Hier vind je heel sporadisch zoetwaterkrokodillen, de minst gevaarlijke soort dus geen zwembeperkingen. We namen om te beginnen een duik in de Florence Falls. Daarna reden we verder richting de Wangi Falls. Daar brachten we de nacht door. Net voor we gingen slapen werden we overspoeld door honderden vleermuizen. (The Flying Fox ). Overdag houden ze zich schuil in het woud om s’nachts op strooptocht te vertrekken.  Na een ochtendduik in de Wangi Falls reden we door naar Kakadupark. We maakten een tussenstop voor een airboat cruise op de Corroboree Billabong. Een boot aangedreven met een grote ventilator stuurde ons door het prachtige landschap. We konden onze eerste krokodil spotten en genoten van een prachtige zonsondergang.

 

Onze camping zouden we in het donker moeten zoeken. We vonden een mooie plek midden in de natuur. Het feit dat de camping net naast het water lag en we er helemaal alleen stonden vonden we toch wat luguber. Het stond er namelijk vol met waarschuwingsborden voor krokodillen. Toen we ’s morgens wakker werden bleek het echter een ongevaarlijke prachtige plek te zijn. Bij het ontwaken werden we omsingeld door kangoeroes.

Kakadupark

Via Mount Bendey reden we het Kakadupark binnen. We maakten de planning op voor de komende 5 dagen en we informeerden naar de “must-sees”. We hadden nog tijd genoeg om ergens te stoppen voor we gingen kamperen. We deden een korte wandeling in Nourlangie Rock. In 1845 kwamen de eerste Europeanen hier aan land. Wat moet dit een ongelofelijke ontdekking geweest zijn. De eerste ontmoeting tussen blanke Europeanen en de plaatselijke Aboriginals. Vandaag de dag vind je nog steeds 20 000 jaar oude muurschilderijen en grotwoningen.

DCIM100GOPROG0733637.JPGNa een dag rondwandelen was de camping meer dan welgekomen. We gingen vroeg slapen want de dag erop moesten we vroeg op. We hadden om 6u45 een boottrip geboekt op de Yellow Waters. Vanop de boot konden we meteen ook de zonsopgang mee pikken. Ons doel van de dag, wilde krokodillen spotten. Na 5min zagen we een eerste kolos net voor de boot zwemmen. Het was impressionant om te zien hoe goed ze zich konden camoufleren. Naast krokodillen vind je in de Billabong (rivier) ook heel wat wIlde vogels. De meest indrukwekkende was met voorsprong de zeearend. Gedurende het jaar maakt het landschap een serieuze verandering mee. Momenteel staan heel wat rivieren droog maar tijdens het regenseizoen worden hele vlaktes overspoelt door de regen. Dit zorgt ervoor dat er ondanks de droogte toch heel wat vegetatie aanwezig is. Aansluitend op de boottrip konden we een ontbijt nemen in een resort. Na enkele maanden reizen was dit voor mij  het eerste deftige ontbijt. We maakten er dan ook meteen een brunch van. In de namiddag bezochten we Ubirr. Een wandeling met heel wat hoogtemeters was zeker de moeite waard na het zien de dit prachtige uitzicht. (foto boven)

We snakten naar een goeie nachtrust dus kozen we een camping die niet te ver lag.  Het werd een free camping dicht bij het water. We waren ruim op tijd dus konden we op een chill tempo het eten klaar maken. Het zou echter niet chill blijven…. Met het verdwijnen van de zon leerden we ook de nadelen van kamperen kennen. Een leger muggen toverde de gezellige camping om tot de ergste plek in Kakadu park. We moesten vluchten in de wagen maar ook daar hadden zich troepen opgesteld. Bij 32 graden werd dit een strijd op leven en dood. De volgende ochtend maakten we ons vlug uit de voeten om in de plaatselijke shop in Jabiru wat inkopen te doen. Een supermarkt in het midden van een natuurpark, stel er jezelf niet teveel bij voor. In de shop kwam ik heel toevallig opnieuw Mats tegen . De kerel waarmee ik de trip van Alice Springs naar Darwin maakte.  Hij was samen met 2 Amerikanen (Jerry en Cam) en een Duitse dame (Marlen) op pad om Kakadu te verkennen. Het was een heel blij weerzien en we besloten de rest van de week samen te reizen.DCIM100GOPROG0813732.JPG

We maakten een  wandeling naar de Mirrai Lookout. Daarna bezochten we de indrukwekkende Jim Jim Falls. Deze watervallen waren enkel te bereiken met een 4×4. Super ervaring zowel voor Clementine als voor mezelf.

Op onze laatste dag stonden de Gunlom Falls op het programma. Het werd ons ten stelligste aangeraden en we wisten meteen waarom. Na een wandeling van 20 min langs de rotswanden bereikten we de bovenkant van de watervallen. Hier konden we met een prachtige uitzicht verfrissing zoeken.  Elke avond kampvuur met leuke sappige verhalen uit Amerika, Duitsland of België we konden het wel smaken.  Op het einde van de week namen we afscheid. Onze reisgenoten moesten hun huurauto terug brengen en wij zetten koers richting de Oost-Kust.

 

 

DCIM100GOPROGOPR3771.JPG

De wagen onze eerste thuis

2500km moesten we rijden van Kakadu park naar de Oost kust. Een lange trip maar ook dit hoort bij  Australië. Kilometers lang geen huizen of tegenliggers zien, pas dan besef je hoe groot dit continent is.  We hadden geen zin om dit in een rush te doen dus deden we er uiteindelijk 5 dagen over.  We  maakten een wandeling en namen daarna een duik in de Edith Falls. Voorheen had ik al deze weg gedaan toen ik van Alice Springs naar Darwin reed. Ik wist dus waar het de moeite waard was om te stoppen en waar niet.  We gingen opnieuw zwemmen in de warm waterbronnen van Mataranka en ook de bar in Daly Waters verdiende nog eens een bezoek. De meest interessante stukken lagen in het begin van onze trip. Onderweg vonden we enkele hele mooie kampeerplaatsen met prachtige zonsondergangen. De mensen die we onderweg ontmoetten waren enorm vriendelijk. Vaak werden we uitgenodigd om samen te zitten rond het kampvuur voor we gingen slapen.

DCIM100GOPROG0883807.JPG

 

 

 

Queensland

Onze eerste stop aan de oostkust was Ayr. Hier was Alicia aan het werk. Een van de travelmates waarmee ik de roadtrip van Adelaide naar Alice Springs deed. We brachten een snel bezoek en aten een typisch Australische gerecht, Big Mac menu in Mc Donalds.

Via de kust reden we richting Airlie Beach. ‘S middags aten we onze picknick op het strand van Bowen. We arriveerden in de late namiddag en we beslisten meteen onze trip voor de Whitesundays te boeken. We boekten een tour voor de volgende dag. Op die manier konden we een interessante prijs afdingen. We zouden 2 nachten op een boot slapen en 3 dagen de prachtige eilanden verkennen. In totaal zouden we uiteindelijk samen met andere 50 backpackers de kust verlaten.

DCIM100GOPROGOPR4083.JPG

De eerste avond vlogen we er meteen in. Het werd een gezellige avond en 2 stereotiepen werden meteen bevestigd. Britten praten enkel met Britten. En Ieren denken dat ze kunnen drinken maar kunnen dit duidelijk niet. We ontmoetten hele leuke, interessante mensen van over de hele wereld.

  • Amerika
  • Duitsland
  • Colombia
  • Zwisterland
  • Oostenrijk

Later op de avond kregen we bezoek van een groep dolfijnen langs de boot. Onze eerste nacht op een boot viel beter mee dan gedacht. De ene al met een grotere kater dan de andere kwam zich aanmelden aan de ontbijttafel. Op dat moment was het weer verre van ideaal. Regen en wind hadden duidelijk hun invloed op de spijsvertering van Clementine. Na een korte interventie over de reling van de boot kreeg ze opnieuw iets meer kleur. Met een kleinere boot werd iedereen naar het Whitsundays eiland gebracht. Daar konden we genieten van de prachtige witte stranden. Het voelde alsof ik mij op een postkaart bevond.

Nadat onze lunch wat was verteerd waren we klaar om te gaan snorkelen. Van Richard had ik gehoord hoe mooi de koralen zijn dus ik had hoge verwachtingen. Ik was onder de indruk van de vele soorten vissen en het leven onder water. Helaas kon ik ook vaststellen dat Orkaan Debbie (maart 2017) hier lelijk heeft huisgehouden.

 

DCIM100GOPROGOPR4086.JPG

DCIM101GOPROG1154156.JPG

Na het snorkelen genoten we nog even op het dek van de laatste zonnestralen. Eens het avondeten naar binnen was gespeeld genoten we van een pintje. Vanaf 21u werd de volumeknop wat naar rechts geschroefd zodat het feestje kon beginnen. We genoten van de sfeer en het internationale gezelschap op deze speciale locatie.

Voor de laatste dag had de bemanning een glijbaan geïnstalleerd op het dek. Clementine was niet zo’n grote fan maar ik amuseerde me enorm. Daarna zetten we koers terug naar het vaste land. Samen met onze roomie vanop de boot, Maria Fernanda genoten we de rest van de dag van het strand in Airlie Beach. We moesten gaan beslissen wat onze volgende bestemming zou worden. We hadden de keuze tussen terug rijden richting het noorden naar Cairns of doorrijden naar het zuiden en Fraser Island gaan bezoeken.

Ik hoorde eens rond bij mensen die ik hier in Australië heb leren kennen. Ze waren het er allemaal over eens dat het zeker de moeite waard was om 2000km te rijden. We deden opnieuw wat inkopen. We maakten ons klaar voor een volgende trip van 1000 km richting Rainbow Beach. Je kan er op het strand kamperen en dat wilden we voor geen geld van de wereld missen. We vonden een ideale plek en begonnen te koken met de zee en strand als keuken. Later op de avond werden we uitgenodigd door enkele locals om hen te vervoegen bij het kampvuur. Het was een ietwat vreemde bende want ze woonden op de camping. Omdat je “slechts” 30 dagen op dezelfde plaats mag kamperen verhuizen ze elke maand hun allegaartje 2 meter verder. We dronken enkele biertjes en zochten daarna ons bed op.  De volgende dag waren we vooral op het strand te vinden. Clementine kreeg ondertussen een vakkundige uitleg over hoe verse calamaris klaar maakt van enkele gepensioneerde vissers.

 

Omdat onze trip naar Fraser Island de volgende ochtend vanuit een hostel vertrok besloten we daar onze intrek te nemen voor de volgende nacht. S’avonds kregen we een briefing en werden we in 5 groepen ingedeeld. Elke groep kreeg een 4X4 ter beschikking waarmee we de komende dagen konden rondtoeren. Het werd een Europese groep. (Als we de Brexit even vergeten)

  • Frankrijk
  • Nederland
  • Groot-Brittanie
  • Italië
  • België

Met een konvooi van 5 wagens vertrokken we naar de ferry om de overzet te maken naar Fraser Island.  We zouden de komende dagen op het strand rond cruisen. Na een vroege lunche was onze eerste stop Lake Mckenzie. Een van de mooiste meren die ik hier al in Australië heb gezien.

DCIM101GOPROGOPR4368.JPG

Via de kustlijn reden we daarna verder naar de camping. We moesten onze comfortabele matras van in de wagen omruilen voor een dun matje. Om onszelf wat meer kans te geven op een goeie nachtrust dronken we wat gerstenat naast het kampvuur. De volgende dag werden vroeg aan het ontbijt verwacht. We begonnen de dag met een rit naar de champagne pool. Er was nergens champagne te bespeuren dus was de naam ons niet meteen duidelijk. Voor een glaasje champagne was het inderdaad de ideale plek, misschien vandaar.

G1214293.JPG

Van de Champagne Pool wandelden we richting een uitkijkpost waar je walvissen kunt spotten. Het vergde enige energie want de top van de rots lag enkele 100m boven de zeespiegel. We werden gelukkige beloond met een prachtig uitzicht over de oceaan. We konden enkele dieren afvinken op onze lijst. Walvissen, zeeschildpadden en een haai werden door ons arendsoog gespot. Na opnieuw een lunch op dezelfde plek werd het een rustige namiddag te worden. We genoten van wat strandvolleybal en konden verfrissing zoeken in een riviertje vlakbij.

DCIM101GOPROG1244336.JPG

Een rit langs de kustlijn bracht ons opnieuw naar de camping om onze 2e nacht op het eiland door te brengen. Enkelen hadden duidelijk iets teveel vertrouwen opgedaan de eerste avond. Het bier vloeide iets vlotter in vergelijking met gisteren. Gelukkig hebben we in België altijd geleerd te doseren dus vormde dit geen probleem voor Clementine en mezelf. Het hoogtepunt van de laatste dag was een vliegtuig trip over het hele eiland. Het was een ideale afsluiter van de prachtige 3 daagse.

 

Na Fraser Island wachtte ons een lange trip opnieuw richting het noorden. Clementine had haar terugvlucht vanuit Cairns eind juli. We hadden nog tijd om iets op de terugweg te doen.  Spotify maakte overuren in de wagen dus het werd geen enkel moment saai. In Townsville ontdekten we dat een bezoek aan Magnetic Island nog prima in de planning paste.

De volgende morgen zaten we op de ferry met de volgende missie.  We wilden wilde koala’s zien. Een prachtige wandeling bracht ons op het hoogste punt van het eiland. We moesten wachten tot het bezoek aan de oude oorlog ruïnes voor we er één konden spotten. Het werd niet onze laatste van de dag.

 

 

DCIM101GOPROG1274376.JPG

Van Townsville reden we in één richting tot in Cairns. Daar wachtte ons nog een trip naar de Daintree (het regenwoud). Ik kwam er een oude bekende tegen. Michael, een Brit die ik leerde kennen in Alice Springs was op zoek naar wat compagnie om te gaan snorkelen. We waren meteen verkocht. Ondanks het slechte weer boven water was het zicht onder water prachtig.

In de namiddag arriveerden we opnieuw in Cairns. De volgende nacht zat ons avontuur erop en zou Clementine het vliegtuig richting ons Belgenlandje nemen. De 5 weken waren voorbij gevlogen. Urenlang in de wagen zitten, elke avond de geschikte kampeerplaats zoeken, mensen van over de hele wereld ontmoeten en vooral genieten van de prachtige natuur dat dit continent te bieden heeft. Dit alles maakte het afscheid niet makkelijk. Na een maand rondreizen met 2 ben je plots weer op jezelf. Zo’n veranderingen maken een reis zoals deze net heel interessant. Kijk er naar uit om herinneringen op te halen en iedereen terug te zien.

DCIM100GOPROG1023959.JPG

DCIM100GOPROG1023959.JPG

Een Vlaamse trip

Met wat vertraging lees je hieronder hoe mijn trip van Alice Springs naar Darwin is verlopen.

De roadtrip was deze keer wel met een speciale reden. Clementine komt mij namelijk een maand bezoeken. Samen met mijn nieuwe travelmate Mats vertrok ik ruim op tijd zodat we op ons gemak het traject konden afleggen. Het zou een Nederlandstalige trip worden want Mats is afkomstig van de streek rond Temse. Op het eerste zicht leek de trip naar Darwin niet echt speciaal. Andere backpackers konden ze ons niet meteen dingen aanraden. We zouden dus bij de locals onderweg ten rade moeten gaan.

DCIM100GOPROGOPR3163.JPG

Alice Springs -> Taylor Creek rest area

Na een uitgebreid afscheid vertrokken we om 14u voor een trip van in totaal 1500 km. Na 3u rijden vonden we een simpele kampeerplek langs de kant van de weg. We begonnen meteen te kokkerellen en toverden de eerste lekkere en gezonde maaltijd van de week op tafel. Gebakken rijst met sojasaus, kip en groenten Aan de hand van een frigobox (in Australië “eski” genaamd) gevuld met ijs probeerden we onze groeten en vlees koel te houden.  Het koelde nog steeds erg af ’s avonds. We maakten dus dankbaar gebruik van het brandhout dat onze voorgangers hadden achter gelaten. We ontmoetten Julien, een sympathieke Fransman die in de omgekeerde richting aan het rijden was. Zijn Franse wortels had hij duidelijk nog niet verloren want de wijn ging er vlotjes in. We konden genieten van de eerste prachtige sterrenhemel van de week en rond 21u gingen we slapen.

 

34671014533_5d98730520_k

Taylor Creek -> Davenport Ranges 

Nadat we de volgende morgen de kaart hadden bekeken begon het te kriebelen om een echte 4×4 route te doen. Een route door Davenport Ranges National Park leek ons een ideale afwisseling voor de ietwat saaie kaarsrechte wegen. We doken vol goeie moed de zandstrook in maar hadden eigenlijk geen idee wat de conditie van de weg was. Na een stuk door het losse zand gereden te hebben kwamen we op een onverharde snelweg. Het laatste stuk lag bezaaid met stenen en rivieren kruisten ons pad. Gelukkig deden we deze rit tijdens het droog seizoen. We hoopten vooral wat wilde dieren te kunnen spotten.  Na 4u rijden en nog geen beest gezien te hebben stopten we voor een snelle lunch. Ik had op dat moment geen idee waar we precies zaten en wanneer we opnieuw huizen en mensen zouden zien. Na een tijdje kwamen we onverwacht een kampeerplek langs het water tegen. Na een koele duik in het meer waren we opnieuw herboren. Het leek ons dan ook een prima plek om te overnachten.

35317963922_285d3acbc2_n

Davenport Ranges -> Tennant Creek

De volgende morgen bracht een eindeloze zandweg ons opnieuw naar de beschaving. We aten onze lunch in Devils Marbles. Het is een landschap bezaaid met grote ronde rotsen ook wel “knikkers van de duivel” genaamd. Na een natuurlijk proces van mechanische verschuiving en erosie krijgen we na 1,7 miljard jaar het hedendaagse landschap te zien. In Tennant Creek kochten we wat pintjes en konden we genieten van een gratis douche.

 

Tennant Creek -> Mataranka

Via Elliott reden we de volgende dag richting Mataranka. Op de weg hielden we halt in Daly Waters. Een gezellige oude bar in het midden van niemandsland. Het gebouw dateert uit de 2e wereldoorlog en functioneerde als tussenstop om vliegtuigen te bevoorraden van kerosine. De bar hing vol met souvenirs en persoonlijke zaken van bezoekers. Een ideale plaats dus om snel iets te eten. Ondertussen keken we op de kaart wat onze volgende camping zou worden. We besloten om te slapen in het Elsey National Park. Een camping waarbij je aan de hand van een eerlijke bijdrage van 6 dollar gebruik kunt maken van alle voorzieningen (toilet en douche). We hadden Mataranka niet zomaar uitgekozen als slaapplaats. Je kunt er zwemmen in natuurlijk opgewarmde warm waterbronnen. Door krokodillengevaar moesten we het zwemmen beperken tot 2 bronnen: Bitter Springs en Thermal Creek. Net voor we onze kampplaats klaar maakten gingen we Bitter Springs al eens bezoeken. Het was een welgekomen geschenk na de warme en lange ritten in de wagen.

DCIM100GOPROGOPR3174.JPG

Het water bereikt een temperatuur van 30 graden en is 100% natuurlijk. Er zit een lichte stroom op waarop het ideaal is om jezelf te laten meedrijven. Je zwemt midden in het groen met links en rechts vogels die op zoek zijn naar voedsel. Ondanks dat het soms een druk bezochte plek is, is het toch een oase van rust. Er drijven vooral gepensioneerde Australiërs rond. De oudere bevolking die vaak met gigantische caravans en mobilhomes door Australië reizen worden ook wel “grey nomads” genoemd. Vriendelijke mensen die je altijd wel tips kunnen geven als je op zoek bent naar een mooie kampeerplek. Fris gewassen kropen we onder de wol.

 

 

 

Elsey Falls

Omdat we onder de indruk waren van Elsey park wilden we het park graag beter leren kennen. Vanuit onze kampeerplek vertrok een 10km lange wandeling langs het water naar de Elsey Falls. (Elsey watervallen). Via borden werden we gewaarschuwd voor de krokodillen die mogelijk in het water konden zitten. Het eerste half uur was het dan ook muisstil. We waren er toch niet 100% gerust in.  Nadat we snel wat suikers hadden ingenomen kwamen we andere wandelaars tegen. Zij vertelden ons dat er in de laatste 9 jaar geen krokodil meer werd gezien. Omdat er geen actief krokodillenbeleid wordt gevoerd blijft men de mensen waarschuwen. De sfeer bij de terugtocht was hierdoor een stuk chiller. We bezochten opnieuw de warm waterbronnen en omdat de tijd er precies sneller ging besloten we een 2e nacht in het natuurpark te logeren. We raakten er aan de praat met 2 sympathieke locals. Ze konden ons een prachtige volgende kampeerplek net voor Darwin aanraden.

 

Mataranka -> Pine Creek

Onze voorlaatste dag van de roadtrip was er eentje van 300 km. We deden wat inkopen en tankten de wagen vol in Katherine. Van daaruit reden we nog 2u naar Pine Creek. De mensen die ons deze plek hadden aangeraden hadden niet gelogen. Na 20 km onverharde weg kwamen op een hele rustige en vredige camping terecht. Op 100 meter wandelen lag een prachtige oase van rust verscholen tussen de rotsen. We werden getrakteerd op een prachtig uitzicht. Toen we stroomopwaarts door het water wandelden werden de rotsen links en rechts indrukwekkender. Als 2 apen op pensioen sprongen we van de ene steen naar de andere om tot de mooiste plek te komen.

34684592883_8e8564d542_k

35098985460_8fe5e13906_k

DCIM100GOPROGOPR3360.JPG

Darwin

De laatste dag stond er nog 2u tot Darwin op het programma. We besloten een hostel te zoeken om wat uit te rusten en van daaruit de stad te verkennen. Vraag en aanbod hadden goed hun werk gedaan want de hostel prijzen waren in vergelijking met Alice Springs aan de dure kant. Voor 30 dollar (omgerekend 20 euro) kreeg je een 8-personen slaapkamer. Onze aankomstdatum (23 juni) was niet slecht gekozen want er zou s’avonds een groot vuurwerk worden afgestoken aan “The Waterfront”. Later bleek het een commerciële avond te worden. Op 1juli wordt de onafhankelijkheid van The Northern Territory gevierd. Dt is (nieuwjaar even buiten beschouwing gelaten) de enige datum waarop mensen hier de toelating krijgen op vuurwerk af te steken. 1 week voor de feestdag werd er dus gedemonstreerd wat voor vuurwerk men allemaal kon kopen. Een ietwat geforceerde situatie maar we konden zo wel een hele avond vuurwerk kijken.

Rodeo

Net voordat we Darwin hadden binnen gereden was ons oog gevallen op een publiciteitsbord. Dat weekend werd er een Rodeo wedstrijd in Noonamah georganiseerd. We informeerden en kregen te horen dat er nog steeds kaarten beschikbaar waren. Het duurde niet lang om Mats te overtuigen mee te gaan. Mijn cowboy hoed kon nauwelijks verbergen dat we toeristen waren. Wat we daar te zien kregen was helemaal zoals ik het gehoopt had. Wilde stieren en paarden met daarop een een dapperste ruiters van de regio. De ene zijn moment de gloire was beduidend korter dan de andere. Het publiek kon het wel smaken en ik moet zeggen het gaf ook ons een kick.

 

19551616_10209310005843941_1907666408_o

Clementine haar vliegtuig landde de 27ste juli om 3u s’morgens. Het gaf mij dus nog 2 dagen onze trip voor te bereiden en Darwin wat verder te ontdekken. Wat kijk ik uit om mijn zus te zien en haar een maand mee te nemen doorheen dit prachtige continent!

(Ik zit wat achter met mijn blog want Clementine is deze morgen (29/07) opnieuw richting België vertrokken. Wat we allemaal deden lees je in de volgende blogpost.)

Alice Springs, the aboriginal city.

East Mcdonnel Ranges

Alice Springs was de laatste stad waar ik was aangekomen bij mijn vorige blogpost. Nadat we in Kings Canyon afscheid hadden genomen van een deel van de travelmates kwamen we met 4 auto’s aan in Alice springs. We zouden er even halt houden en uitzoeken wat onze volgende trip zou worden. Ons initieel plan was om door te reizen naar Cairns. Het goede weer in combinatie met de prachtige kust deed ons al wegdromen. Helaas na enkele telefoontjes kwamen we tot de vaststelling dat het quasi onmogelijk was om er werk te vinden. We gingen iets langer dan gepland in Alice Springs blijven en hier zoeken naar een job. We namen ook onze intrek in hostel Haven waar we enkele bekende gezichten zagen. De zoektocht naar werk liep voor de ene vlotter dan voor de ander. Ik had het adres van enkele bouwfirma’s opgezocht en ben daarna spontaan mijn cv gaan afgeven. 2u later kreeg ik een eerste telefoontje. MPH Constuction had enkele weken een job voor mij. Later in de namiddag kon ik ook Thomas aan een job helpen. We zouden ons dus enkele weken in Alice Springs verblijven om te werken, te sparen en de regio te ontdekken.IMG_20170615_071433.jpg

Onze eerste lokale ontdekking werd East Mcdonnell Ranges. Op zich niet zo groot maar ideaal om een wandeling te doen. We beslisten daarna om een 4×4 route te volgen. Wendie vertrouwde mij het stuur van haar jeep toe, ik voelde me als een kind in een speeltuin. Naarmate we verder kwamen op de route werd het stiller in de wagen. De ondergrond werd ruwer en de stenen groter. Het vertrouwen in mijn stuurman kunsten was heel groot of Wendie had de hoop op een goeie afloop al volledig opgegeven. Op 3km van het einde besliste ik dat we niet verder konden rijden. Met wat moeite kon ik de wagen draaien en met okselvijvers keerden we terug naar Alice Springs.

IMG-20170514-WA0003

Mr. F***

Het was in het begin wat zoeken tijdens mijn eerste dagen op het werk.  Samen met Steve  and Cam moest ik  een sporthal voorzien van isolatie en nieuwe metalen buitenbekleding. Binnen was Matt bezig met het bouwen van een klimmuur. Een groot werk maar ideaal om mijn ogen de kost te geven en dingen bij te leren. Matt was een Australiër die overal ter wereld had gewerkt en gereisd. Cam was afkomstig uit Darwin en was in het begin nauwelijks te begrijpen. Na een tijdje noemde ik hem Mr F***. Geen idee hoeveel keer hij het F-woord dagelijks gebruikte. Steve ten slotte was een Ier die al 8 jaar in Australië woonde. Ook bij hem had ik de grootste moeite van de wereld om hem te begrijpen. Op vlak van communicatie liep het in het begin niet zo vlot. Het duurde een week voordat ik hun gemompel kon ontcijferen. Maar eens ik zo ver was en het vertrouwen had gewonnen was het heel aangenaam werken met die mannen.  De f*** Belgian backpacker was meestal de oorzaak van alles wat fout liep 😀 . Matt trakteerde mij op 2 tickets voor de Australian Football. Melbourne vs Gold Coast Suns was een match op het hoogste niveau die ik zeker niet mocht missen.

 

Melbourne for the win

Het leek mij geen slecht idee om samen met een local naar de match te gaan kijken. In Adelaide had ik ervaren dat de regels toch iets anders liggen dan in voetbal of rugby. Alex was de man die mij kon helpen. Uiteindelijk trokken we met 4 naar het stadion. Bij een wedstrijd op het hoogste niveau had ik gedacht aan een enorm stadion, strenge security en meters hoge omheining. Niets was minder in het stadion hing een gezellige familie sfeer. Zittend op het gras genoten de meeste mensen van hun pic nic terwijl anderen volledig ophingen in de match. De omheining was niet hoog, alsof  Oost-Nieuwkerke die tegen Wingene aan het spelen was. (geen slecht woord over het niveau van deze West-Vlaamse ploegen). Nu goed met Alex aan onze zijde begrepen we het spel een stuk beter en was het ook een stuk aangenamer kijken. In de laatste 2 quarters maakte Melbourne een sterke remonteat hen uiteindelijk de overwinning opleverde.

West Mcdonnel Ranges

Niet alleen the East Mcdonnel Ranges zijn een bezoek waard, ook het westelijk deel van het park heeft heel wat troeven in de aanbieding. Omdat het westelijke deel een stuk groter is zou dit een hele dag in beslag nemen. We stonden vroeg op en reden richting de eerste waterhole. Een waterhole is een plaats in de schaduw in de woestijn waar er water te vinden is. Een belangrijke plek die zorgt dat dieren en planten kunnen overleven. Zwemmen is toegestaan maar voor de meesten betekent dit slechts een korte duik want het water is heel koud. Ondanks het feit dat het makkelijk 25-30 graden wordt overdag, is er s’nachts kans op vorst. Dit zorgt ervoor dat elk zwembad in de stad of elke waterhole op dit moment heel koud is. We genoten toch van een frisse duik en de zon. Nadat we de mooiste plekken hadden bezocht reden we via Hermannsburg naar de hostel.

Op dat moment hadden we met 4 van de 6 werk gevonden. Laura en Alicia hadden minder geluk, ze waren na 2 weken nog steeds op zoek naar een job. Ze konden daarna enkele dagen werken maar hadden geen uitzicht op een vaste job. Daarom namen ze na 4 weken de beslissing om door te rijden naar Cairns. Met pijn in het hart moest ik afscheid nemen van 2 travelbudies waarmee ik ondertussen al meer dan een maand mee samen leefde. Het afscheid zorgde er wel voor dat je opnieuw nieuwe mensen gaat opzoeken. Ik had ondertussen 2  Italiaanse collega’s gekregen die in dezelfde hostel verbleven. We creëerden een nieuwe vriendenkring waarmee ik een hele mooie tijd heb beleefd. De groep was opnieuw een allegaartje van nationaliteiten.

received_1076403349158867

Italië: Christian, Armando en Mino
Frankrijk: Thomas
Groot-Brittannië: Michael
Japan: Hitomi
Indonesië: Tika

Ondanks er op zich niet heel veel te beleven valt in Alice Springs zorgden deze mensen ervoor dat mijn verblijf voorbij is gevlogen.

The Finke desert Race

Een andere reden waarom ik mijn verblijf in Alice Springs wat wilde verlengen was de jaarlijkse Finke Desert Race.  Een groot evenement die ruimschoots de populariteit van Kerstmis overschrijdt. Finke is een klein dorpje op zo’n 240km van Alice Springs. Buggy’s en moto’s reden in verschillende categorieën naar Finke en terug. Zondagmorgen reed iedereen van Alice Springs naar Finke. Op maandag reden de chauffeurs de weg terug. Zoals de naam al doet vermoeden verloopt de race door de woestijn.

Op zaterdag combineerde ik de race met een barbecue. Omdat we te laat waren om de beste rijders te zien passeren, ging onze aandacht vooral naar de goeie cuisson van de worsten. Op maandag wilde ik iets meer van de race zien. Mats uit België zorgde deze keer voor het gezelschap. We konden zowel de moto’s als de buggy’s zien passeren. Het fototoestel van Mats maakte overuren wat mooie beelden opleverden. Meteen was ook mijn laatste week in de woestijn aangebroken. Volgend weekend vertrek ik richting Darwin waar ik mijn liefste zus ontmoet. Clementine komt een maand genieten van Australië.  Het wordt een ongelooflijke avontuur, weet ik nu al zeker.

DCIM100GOPROG0433117.JPG

Roadtrip naar The Outback, hell yeah!

McLaren Vale

Ondertussen al meer dan een maand geleden dat ik nog iets gepost heb. Voor de mensen die zouden twijfelen, ik leef nog. Bij mijn laatste bericht zat ik in Mclaren Vale. Klein dorpje niet ver van Adelaide. Nooit gedacht dat het in Australië ook koud kon zijn maar vanaf eind april wist ik het wel. De zonnige dagen werden ingeruild voor meer regen en ook de temperatuur maakte een serieuze val. Omdat het seizoen van de druivenpluk op z’n einde liep besloten veel mensen te vertrekken en opnieuw de zon op te zoeken. In principe voelde ik nog niet meteen de drang om te vertrekken en kon ik ook nog altijd werken in de appelteelt. Ik had echter de mogelijkheid om mee te reizen richting the outback (centraal Australië).  Omdat ik ervan overtuigd was dat dit een ideale bende was besloot ik mij aan te sluiten. Mijn travelmate was deze keer Yu uit Japan. De laatste week in McLaren Vale was enorm druk. Ik wilde graag nog zoveel mogelijk werken om de trip te bekostigen maar ik moest ook nog heel wat regelen ivm verzekering en pechverhelping. Uiteindelijk vertrokken we op 29 april met 5 wagens richting het noorden. En dit met in totaal 16 enthousiastelingen.

  • Frankrijk: Pierre, Gaetan, Yann, Alicia, Charlotte, Paul, Clement en Maïly
  • Groot-Britannië: Dave en Moira
  • Duitsland: Francesca
  • Italië: Laura
  • Japan: Yu
  • Australië: Jem
  • België: Thomas en Arthur

Laat ons zeggen dat het gezelschap redelijk internationaal was.  Het werd het begin van een zalige week.

DCIM100GOPROG0012391.JPG

DCIM100GOPROGOPR2474.JPG

Een eerste slaapplek werd gevonden op 3u van Adelaide. Een eenvoudige free camping waar we onze tenten opsloegen en het programma voor de komende dagen bespraken.

Adelaide – Port Augusta

Met kleine oogjes werd onze eerste stop de volgende dag  ” the pink lake”. Bij een ideale temperatuur zorgt de combinatie van algen en de hoge concentratie van pekelgarnalen voor een roze schijn op het water. De roze schijn moesten we er vandaag helaas zelf bij verzinnen.

Daarna reden we door richting Flinders Range. Een heel groot nationaal park dus besloten we 2 dagen te blijven. De 4×4 route richting onze kampeerplek was top. Aangezien het valavond was het slalommen tussen de kangoeroe’s. We haastten ons om te koken voor het donker werd.  In Japan is het traditie dat de vrouw het eten maakt, tradities zijn er om in ere te houden. Niet? Ik hielp waar ik kon en zorgde voor het kampvuur. Dit maakte het plaatje compleet. Of neen, toen Paul zijn gitaar boven haalde toen was het plaatje compleet.

DCIM100GOPROGOPR2421.JPG

 

DCIM100GOPROGOPR2416.JPG

Na een stevig ontbijt stond een wandeling van 6u op het programma. De terugweg van de slaapplek naar de start van de wandeling verliep helaas iets minder vlot dan de dag voordien. De motor van één van de wagens bereikte plots onrustwekkend hoge temperatuur waardoor we halt moesten houden en de motor laten afkoelen. Toen 10min later we opnieuw moesten stoppen met hetzelfde probleem werd de Alicia nerveus. Gelukkig werd de oorzaak daarna snel  gevonden.  Het zou het eerste en laatste autoprobleem zijn op onze trip. Onze wandeling werd noodgedwongen wat ingekort. Na 2u wandelen werden we beloond met een prachtig zicht. Beneden stond er een frisse douche te wachten, wat welkom was na 3 dagen stinken.  Meer hadden de vrouwen niet nodig om hun 2e adem te vinden. Proper en fris reden we verder naar Port Augusta.

18556263_10155474875549869_2537361248871600373_n

Port Augusta – Cooper Pedy

De volgende dag bracht ons naar Cooper Pedy. Op zich leek het meer op een spookdorp dan iets anders maar wel de moeite waard om er een namiddag te spenderen  In een ver verleden zorgden de opaal mijnen ervoor dat deze stad een hoge levensstandaard kende. Helaas is daar de dag van vandaag niet veel meer van te merken.  Nu is toerisme de belangrijkste inkomstenbron. We bezochten een oude mijnschacht en kregen een mooi beeld van hoe de mensen ondergronds leefden. Als hoogtepunt vonden we een ondergrondse camping in één van de oude mijnschachten. Na enkele pintjes voelde mijn dun slaapmatje als een gigantische boxspring.

Cooper Pedy – Uluru

Na Cooper Pedy volgde de langste rit, 800 km met als beloning Ayers Rock ( Uluru voor de Aboriginals). De timing was perfect want we konden meteen genieten van de zonsondergang. Het was een fenomeen om stil van te worden. Net voor de zon helemaal onder is merk je hoe impressionant de rots is.  Voor meer info over de rots: http://www.wikipedia.com.
We brachten de nacht door op 10min rijden op die manier konden we zonder probleem van de zonsopgang genieten de volgende dag.

18622202_1408573992575274_3387450136439831750_n

S’morgens vroeg en s’avonds laat zijn de 2 mooiste momenten waarbij de zon en de rots elkaar perfect aanvullen. Voor mij persoonlijk was het de wandeling rond de rots die mij het meest is bijgebleven. Je kan van heel dichtbij zien hoe 50 000 jaar geleden mensen overleefden midden in de woestijn dankzij de rots. Begrijpelijk dat deze plek nog steeds een heilige plek is voor de eerste bewoners van het Australische continent. Elke opening in de rots heeft zijn mythologische betekenis. De rots is op die manier een soort bijbel voor hen.  We bezochten ook Kata tjuta op ongeveer 40km rijden van Uluru. We moesten echter de klok in de gaten houden en dus werd dit een iets minder uitgebreid bezoek. Rijden in het donker is hier erg af te raden. Op de weg naar Ayers Rock zie je overal autowrakken, 90% van de gevallen een gevolg van een onzachte ontmoeting met een wild dier.

18486397_10155474934464869_1004449939026961350_n

 

18620104_1398533750245965_2128766766445470038_n

Uluru – Kings Canyon

De volgende camping lag op 400 km van Uluru. Na een algemene tankbeurt reden we richting Kings Canyon. We zagen de kilometers minderen en ondertussen de zon iets sneller wegzakken. Onze vrees werd werkelijkheid, het zou donker zijn voor we onze slaapplek zouden bereiken. Op dat moment zaten we echt in niemandsland. We halveerden de snelheid van 120 naar 60 km/u.  Overstekende dieren ( 2 dingo’s , 1 kangoeroe , enkele wilde paarden en een kameel) werden gelukkig ontweken. We sliepen midden in de wildernis en het was tevens onze laatste nacht samen. De volgende dag zouden we splitsen omdat enkelen iets sneller wilden doorrijden richting Alice Springs.

Na een uitgebreid afscheid reden we met 3 wagens richting Kings Canyon. Een indrukwekkende kloof in het Nationaal Park Watarrka met een heel uiteenlopende fauna en flora. Het hoogteverschil is 300 meter. Op de top is het bakken en braden, de temperatuur bereikt er makkelijk 40 graden waardoor hier weinig leven is. Daal je 100 meter vind je in de schaduw een prachtige oase van rust met water en palmbomen. We maakten een serieuze wandeling en daarna volgde een geïmproviseerde douche (lees: het kantelen van een fles water).

Kings Canyon – Alice Springs

Na een week rond te trekken vertrokken we de volgende ochtend richting Alice Springs. De wallen onder mijn ogen deden iets anders vermoeden maar ik was teleurgesteld dat het rondreizen er even op zat . Ik ben van plan om enkele weken te spenderen in Alice Springs. Zoeken naar een job en daarna verder reizen. God weet naar waar.. 🙂

18485346_10158582610135507_3313277335762777989_n

Grapepicking….

Eerst en vooral een gelukkig Pasen gewenst aan iedereen!!! Bij mijn vorige blog was ik net aangekomen in Adelaide. Hieronder lees je hoe de afgelopen 2 weken heb doorgebracht.

Die ene dag dat ik op de camping verbleef in Adelaide probeerde ik zoveel mogelijk zaken in orde te brengen. Eerst en vooral wilde ik kijken of er hier meer mogelijkheden zijn om te werken dan in Melbourne. Na een voormiddag te hebben gemaild en gebeld vond ik een vacature als fruitplukker, meer bepaald druiven plukken. Er was wel 1 nadeel aan verbonden. Ik moest verplicht in een hostel verblijven om de job te kunnen krijgen. Er werd mij snel werk beloofd dus vond ik het de moeite om er een hostel voor te betalen. Voordat ik vertrok naar McLaren Vale besloot ik nog een korte uitstap te doen in Adelaide.

De gelijkenissen met Melbourne zijn opvallend. 6 jaar geleden besloten ze de succesformule van Melbourne te kopiëren wat de populariteit van de stad een enorme boost gaf.  Ik bezocht het South Australian Museum en The Art Gallery of South Australia. Ik volgde een free guided tour en na een bezoek aan de prachtige tuinen van Adelaide nam ik opnieuw de bus naar de camping.

DCIM100GOPROG0052340.JPG

Ik besloot om de volgende dag te beginnen met een eerste looptraining op Australische bodem. Het parcours langs Hanley Beach was een stuk beter dan de conditie. Na een vlug ontbijt vertrok ik richting McLaren Vale. Dit is één van de eerste wijnstreken ten zuiden van Adelaide. Bij het eerste contact met de hostel voelde ik me niet 100% op mijn gemak. Ik moest meteen een verblijf van een week voorschieten maar het feit dat er zoveel mensen aanwezig waren overtuigde me om er op in te gaan. Daarna vertelde de eigenaar mij doodleuk dat er waarschijnlijk pas werk zou beschikbaar zijn vanaf maandag of dinsdag.

Even snel uitgerekend betekende dat ik 4 dagen in de hostel zou moeten verblijven zonder 1 dollar te kunnen verdienen. Ik deed even navraag en besloot zelf de zaken in handen te nemen. De volgende ochtend zou ik samen met enkele andere mij gaan aanmelden op de verzamelparking en vragen of ik kan helpen. Ik kwam op de ideale dag want vanavond werd een groot wijnevenement georganiseerd. De wijngaard Serafino had de tuin gezellig aangekleed en voor een prijsje was het mogelijk de wijn te proeven. Omdat 90 % van de hostel aanwezig was, was het de ideale gelegenheid enkele mensen te leren kennen. Met het uur ging mijn Engels erop vooruit. Om 21u  (voor ons heel vroeg maar heel gebruikelijk hier) was het afgelopen, gelukkig want de volgende ochtend moest ik om 5u opstaan. Mede doordat er dus enkelen niet kwamen opdagen was het geen probleem om meteen te beginnen werken. We deden 2 opdrachten en werkten van 7 tot 11u.

Die eigenaar van de hostel was dus wel degelijk voor geen haar te vertrouwen. Hij post wekelijks een valse jobaanbieding op het internet om backpackers naar zijn hostel te lokken. Velen hebben geen wagen en zitten dus daarna wat gevangen in McLaren Vale. Ik zat gelukkig niet in die situatie dus besloot ik de eerste week af te wachten en daarna te zien. De eerste week was op zich geen groot succes. De opdrachten waren niet groot waardoor het moeilijk was wat geld bijeen te plukken. Gelukkig kon ik tussendoor nog een jobke in het zwart doen wat mijn weeksalaris meteen verdubbelde. Mede omdat ik heel wat mensen leerde kennen en me echt begon te amuseren besloot ik nog een weekje langer te blijven. Maar ik zou het nu iets anders aanpakken. Na 8 dagen ( zondag 9 april)  checkte ik uit en besloot vanaf nu in mijn wagen te slapen. Omdat de eigenaar van de hostel enkel aanwezig is van 9u tot 12u in de voormiddag en van 5u tot 21u s’avonds kon ik perfect gebruik blijven maken van de douches en de keuken. Mede met de hulp van de andere hostel bewoners lukt dit tot nu toe heel goed. Afgelopen week was een stuk beter op werkvlak. Ondanks we door het Paasweekend maar 4 dagen konden werken kon ik mijn eerste dollars op mijn Australische rekening zetten. Ik ging druiven plukken , appels plukken en hielp 1 dag met een tuinman bij het verwijderen van een omheining. Elke dag opstaan om 5u15 en werken tot 17u. Het went snel en ik voel me op dit moment heel goed met de vrijheid die ik hier heb. Barbecueën met de Italianen, wijnproeven met enkele Britten, tennissen met de Nederlanders en s’avonds pinten drinken met iedereen, zalig!!!

Het seizoen van de druiven loopt hier nu op z’n einde. Vele mensen zitten hier al enkele weken en beslissen om verder te reizen. Ik heb nog niet meteen die behoefte en vertrek pas als er geen werk meer is. Ondertussen zoek ik naar een ander baantje voor binnen 1 à 2 weken. Voor de rest probeer ik van elk moment te genieten 😉 DCIM100GOPROGOPR2359.JPG

naar South Australia…

Maandagmorgen zijn we vertrokken richting het Westen. Achteraf gezien was dit de goeie keuze want cycloon Debbie heeft lelijk huisgehouden aan de Oost-kust. Met “we” bedoel ik mijn Duitse reisvriendin en mezelf. Via facebook vond ik iemand die hetzelfde traject wilde afleggen dus leek het me leuker en voordeliger de reis met 2 te doen. De 19 jarige Maleen zou mij dus tijdens het traject vergezellen. De mensen die spontaan aan een Duitse romance beginnen te dromen, zal ik moeten teleurstellen. Volgens mij ben ik erin geslaagd de grootste seut aan boord van mijn wagen te krijgen. Aber ich schaffe das!!! Ik wilde mijn surf skills nog wat aanscherpen dus besloten we in Torquay voor de eerste keer halt te houden. Helaas na een uur sloeg het weer plots om en begon het serieus te onweren. Voor de trip naar Adelaide (900 km) hadden we 3 dagen voorzien. We konden dus het weer wat afwachten voor de volgende stopplaatsen. In de late namiddag begon het weer op te klaren en konden we nog de Erskine Falls (waterval) meepikken. Het leek een afbeelding van op een postkaart. We zouden daarna kamperen midden in het woud. En blijkbaar waren we niet de enige met dit plan want 25 andere mobilhomes, jeeps, busjes,… waren ons al voor.

S’morgens deed het gefluit van de vogels de frisse ochtendtemperatuur vergeten. Voor de 2e dag hadden we gelukkig meer geluk met het weer. We namen ons ontbijt op het strand. Ik deed nog snel een telefoontje in verband met mijn tax file number (die ik nodig heb om te werken). Onze volgende stop werd het Otway regenwoud. Door middel van wandelgangen op een hoogte van 30 m was het mogelijk om letterlijk tussen de kruinen van de bomen te lopen. Een onvergetelijke ervaring want de omvang van de bomen en planten was er enorm. Het zoeken naar de volgende kampeerplek werd iets moeilijker. Een app (WikiCamps) op mijn telefoon geeft alle kampeerplaatsen aan maar ik denk de app er volledig naast zit in Peterborough. Terwijl we tevergeefs zochten naar een plek waar we mochten overnachten kwam het snel donker. Ik besloot dan om gewoon langs de kant van de weg te slapen. (wat eigenlijk niet is toegelaten) Mijn Duitse reisgezel was daar niet mee akkoord maar er was geen goed alternatief beschikbaar.

De 3e dag zou vooral een dag in de wagen zijn. We moesten nog 700 km afleggen en met onze jeep kun je niet constant 110 rijden als je niet aan elk tankstation wil stoppen. We namen onze tijd en stopten nog even in Mont Gambier. Een kratermeer met helder blauw water. Het zou waarschijnlijk nog mooier geweest zijn met mooi weer maar de zon liet ons opnieuw in de steek.  Hoe meer we Adelaide naderden hoe slechter het weer werd en hoe sterker de wind werd. Nadat ik mijn reisgezel had afgezet moest ik nog een campingplek gaan zoeken. Ik vond niet meteen een geschikte kampeerplek waar ik zou mogen overnachten. Het werd verplicht dus een betalende kamping. Misschien wel de beste beslissing want eten klaar maken in de regen leek mij geen activiteit om naar uit te kijken.  Morgen zoek ik het internet nog eens af om te zien of er hier mogelijkheden zijn om te werken.  Tot de volgende…

DCIM100GOPROG0102225.JPG

DCIM100GOPROG0102225.JPG

Weekje Melbourne

Na de Great Ocean Road meldde ik me opnieuw aan in de hostel waar ik vorige week verbleef. Toch wat teleurgesteld trof ik opnieuw heel wat Britse jongeren aan. Ik heb niets tegen onze Britse vrienden maar ik merk dat ze erg aan elkaar hangen en weinig contact zoeken met mensen uit niet-Angelsaksische landen. Mijn Engels is helaas (nog) niet heel vlot. Ik maakte er het beste van en probeerde zoveel mogelijk mee te pikken van Melbourne.  Ondertussen startte ik ook de zoektocht naar een auto. Na 4 dagen zoeken en enkele wagens (goeie en minder goeie) te hebben bezocht besloot ik om een Nissan Jeep te kopen. 2 Belgische dames uit Tournai verkochten hun beauty waar ze 8 maanden in geleefd hadden.

Net voor ik de wagen gevonden had ben ik veranderd van hostel. Een hostel vlak in het centrum. Omdat er dit weekend Grand Prix Formule 1 is hier in Melbourne moest ik even slikken toen ik de prijs hoorde. 110 dollar (of 80 euro) voor 2 nachten in een kamer van 10 mensen. Gelukkig waren er “gratis” pannenkoeken bij het ontbijt. Ik voelde dat de sfeer in deze hostel een stuk aangenamer was en dit vermoeden werd s’avonds bevestigd. S’avonds wat zitten kaarten met een internationaal gezelschap. Denemarken, Duitsland, Groot Brittannië, Finland en Ierland. Helaas misten we net de overwinning van het drankspel. ;)Als laatste attractie bezocht ik samen met enkele anderen de Eureka Tower Melbourne. Een wolkenkrabber van 300m hoog en 91 verdiepingen. Net voor zonsondergang bleek een goeie keuze te zijn, maar helaas ook de keuze van vele. 🙂 Een adembenemende overgang van licht naar donker was het resultaat.

Met een wagen ben ik eindelijk klaar om een ander stuk van Australië te gaan bezoeken. Ik postte een bericht en facebook en vond iemand die me wil vergezellen richting Adelaide. Volgens de informatie die ik heb opgezocht is het daar nu volop seizoen van de appelen en de peren. Met mijn ervaring als plukker in Tiegem (merci nonkel Richard) hoop ik van daar een job te vinden. Morgen (maandag) vertrekken we met de bedoeling om onderweg nog zo veel mogelijk dingen te zien. Rechtstreeks duurt de trip ongeveer 10u.

Tijdens mijn laatste dag hier in Melbourne merk ik hoe sportief het Australische volk is. Op een hele actieve manier wordt hier aan sport gedaan vanaf 6u30 s’morgens! Lopen, fietsen, skaten, zwemmen, surfen, kiten… Alles wordt gedaan door iedereen van alle leeftijden. Vandaag werd hier een grote triatlon georganiseerd met honderden sportievelingen. Van de grootste amateurs tot echt professionele triatleten. Van 70 plussers tot kinderen van 6 jaar.  Iedereen op hetzelfde parcours in dezelfde sfeer. Zalig om te zien en vooral pijnlijk om het aan de zijlijn mee te maken. :p

DCIM100GOPROGOPR2010.JPG

Morgen richting Adelaide heel waarschijnlijk enkele dagen zonder gsm of elektriciteit 🙂 Tot de volgende!

ps: Ben benieuwd hoe het met jullie gaat.

The Great Ocean Road

Een must-see als je elke reisgids moet geloven. “The Great Ocean Road”. 240 km langs de zuidkust van Victoria. De aanleg ervan werd gestart in 1919 door de terugkerende soldaten na de eerste wereldoorlog. De werken zouden duren tot 1932. Als ik het weerbericht mocht geloven werd het een extreem zonnig weekend. Misschien wel het laatste want de winter is in aantocht. Via de hostel regelde ik een trip van 2 dagen langs de meest idyllische plekjes van Victoria. Andrew onze gids voor het weekend kwam mij oppikken om 8u30 om daarna de andere backpackers op te halen. Aanvankelijk was de groep 11 mensen groot maar omwille van Saint Patricksday had een groep van 5 man afgezegd. (Het blijft gissen naar de reden? 🙂 ) De groep werd dus gereduceerd naar 6 wat ervoor zou zorgen dat het meer als een roadtrip zou aanvoelen. 2 dames uit Canada, een dame uit Nederland en Zwitserland en een Belgske van Mjeende. (Naar mijn bescheiden mening was het gezelschap verre van slecht) We bezochten Apollo Beach en gingen surfen in Bells Beach (zalige ervaring). De eerste koala en skippy werden gespot.  Ertussen werd er ruim de tijd genomen om ergens te stoppen voor een koffie of een lokaal optreden mee te pikken. Onze slaapplek werd een tipi op een camping. De barbecue zorgde dat het plaatje helemaal klopte.

De volgende dag stonden iets meer kilometers met de wagen gepland. We reden richting The Twelve Apostles, een reeks rotsen uit kalkzandsteen die de golven wisten te overleven. Door de constant beukende golven werd er op 3 juli 2005 stortte  een 50m hoge rots uit deze rij in. Sindsdien staan er nog 8 rotsen. Onze laatste stop was Lord ard gorge. Een prachtig strand omgeven door te rotsen. De ideale plek om onze road trip af te sluiten.

DCIM100GOPROG0091889.JPG

Kitesurfing @ St Kilda Beach

GOPR1829.JPG(maandag 20/03 – 12u) Wanneer ik dit schrijf is het weer hier Belgisch. Het is niet echt koud maar het regent wel  en dat zijn ze hier niet echt gewoon. Een ideaal moment om mijn blog aan te vullen…

Mijn eerste dag (donderdag 16/03) hier in Melbourne werd mede door de jetlag maar een halve dag. Wat inkopen doen en daarna een wandeling richting het strand. Surfen is hier niet mogelijk want de golven zijn niet groot genoeg. De harde wind zorgt er wel voor dat deze locatie ideaal is voor wind- of kitesurfers. Het leek mij de ideale eerste activiteit op Australische bodem dus maakte ik een afspraak om 2u kitelessen te volgen. Die avond maakte ik kennis met Jurgen uit Noorwegen. We raakten aan de praat en hij wilde ook leren kiten. Het was een zalige ervaring waarbij mijn vlieger skills van aan de kust in Sint Idesbald nog goed van pas kwamen 😉 . Daarna gingen we nog wat chillen op het strand. Die avond werd Saint-Patrick’s day hier goed gevierd. De hostel liep vol met zatte Ieren, ik liet het aan mij voorbij gaan want morgen staat er 2-daagse langs de Great Ocean Road gepland. Om 1u ging ik slapen maar omdat de dj net onder onze kamer aan het draaien was duwde ik mijn oordoppen nog wat harder in mijn oren. (vreesde er op een bepaald moment voor dat ze langs mijn neus weer zouden tevoorschijn komen.) Uiteindelijk was het 3u tegen dat ik kon slapen. Het zou dus een kort nachtje worden 🙂