Roadtrip naar The Outback, hell yeah!

McLaren Vale

Ondertussen al meer dan een maand geleden dat ik nog iets gepost heb. Voor de mensen die zouden twijfelen, ik leef nog. Bij mijn laatste bericht zat ik in Mclaren Vale. Klein dorpje niet ver van Adelaide. Nooit gedacht dat het in Australië ook koud kon zijn maar vanaf eind april wist ik het wel. De zonnige dagen werden ingeruild voor meer regen en ook de temperatuur maakte een serieuze val. Omdat het seizoen van de druivenpluk op z’n einde liep besloten veel mensen te vertrekken en opnieuw de zon op te zoeken. In principe voelde ik nog niet meteen de drang om te vertrekken en kon ik ook nog altijd werken in de appelteelt. Ik had echter de mogelijkheid om mee te reizen richting the outback (centraal Australië).  Omdat ik ervan overtuigd was dat dit een ideale bende was besloot ik mij aan te sluiten. Mijn travelmate was deze keer Yu uit Japan. De laatste week in McLaren Vale was enorm druk. Ik wilde graag nog zoveel mogelijk werken om de trip te bekostigen maar ik moest ook nog heel wat regelen ivm verzekering en pechverhelping. Uiteindelijk vertrokken we op 29 april met 5 wagens richting het noorden. En dit met in totaal 16 enthousiastelingen.

  • Frankrijk: Pierre, Gaetan, Yann, Alicia, Charlotte, Paul, Clement en Maïly
  • Groot-Britannië: Dave en Moira
  • Duitsland: Francesca
  • Italië: Laura
  • Japan: Yu
  • Australië: Jem
  • België: Thomas en Arthur

Laat ons zeggen dat het gezelschap redelijk internationaal was.  Het werd het begin van een zalige week.

DCIM100GOPROG0012391.JPG

DCIM100GOPROGOPR2474.JPG

Een eerste slaapplek werd gevonden op 3u van Adelaide. Een eenvoudige free camping waar we onze tenten opsloegen en het programma voor de komende dagen bespraken.

Adelaide – Port Augusta

Met kleine oogjes werd onze eerste stop de volgende dag  ” the pink lake”. Bij een ideale temperatuur zorgt de combinatie van algen en de hoge concentratie van pekelgarnalen voor een roze schijn op het water. De roze schijn moesten we er vandaag helaas zelf bij verzinnen.

Daarna reden we door richting Flinders Range. Een heel groot nationaal park dus besloten we 2 dagen te blijven. De 4×4 route richting onze kampeerplek was top. Aangezien het valavond was het slalommen tussen de kangoeroe’s. We haastten ons om te koken voor het donker werd.  In Japan is het traditie dat de vrouw het eten maakt, tradities zijn er om in ere te houden. Niet? Ik hielp waar ik kon en zorgde voor het kampvuur. Dit maakte het plaatje compleet. Of neen, toen Paul zijn gitaar boven haalde toen was het plaatje compleet.

DCIM100GOPROGOPR2421.JPG

 

DCIM100GOPROGOPR2416.JPG

Na een stevig ontbijt stond een wandeling van 6u op het programma. De terugweg van de slaapplek naar de start van de wandeling verliep helaas iets minder vlot dan de dag voordien. De motor van één van de wagens bereikte plots onrustwekkend hoge temperatuur waardoor we halt moesten houden en de motor laten afkoelen. Toen 10min later we opnieuw moesten stoppen met hetzelfde probleem werd de Alicia nerveus. Gelukkig werd de oorzaak daarna snel  gevonden.  Het zou het eerste en laatste autoprobleem zijn op onze trip. Onze wandeling werd noodgedwongen wat ingekort. Na 2u wandelen werden we beloond met een prachtig zicht. Beneden stond er een frisse douche te wachten, wat welkom was na 3 dagen stinken.  Meer hadden de vrouwen niet nodig om hun 2e adem te vinden. Proper en fris reden we verder naar Port Augusta.

18556263_10155474875549869_2537361248871600373_n

Port Augusta – Cooper Pedy

De volgende dag bracht ons naar Cooper Pedy. Op zich leek het meer op een spookdorp dan iets anders maar wel de moeite waard om er een namiddag te spenderen  In een ver verleden zorgden de opaal mijnen ervoor dat deze stad een hoge levensstandaard kende. Helaas is daar de dag van vandaag niet veel meer van te merken.  Nu is toerisme de belangrijkste inkomstenbron. We bezochten een oude mijnschacht en kregen een mooi beeld van hoe de mensen ondergronds leefden. Als hoogtepunt vonden we een ondergrondse camping in één van de oude mijnschachten. Na enkele pintjes voelde mijn dun slaapmatje als een gigantische boxspring.

Cooper Pedy – Uluru

Na Cooper Pedy volgde de langste rit, 800 km met als beloning Ayers Rock ( Uluru voor de Aboriginals). De timing was perfect want we konden meteen genieten van de zonsondergang. Het was een fenomeen om stil van te worden. Net voor de zon helemaal onder is merk je hoe impressionant de rots is.  Voor meer info over de rots: http://www.wikipedia.com.
We brachten de nacht door op 10min rijden op die manier konden we zonder probleem van de zonsopgang genieten de volgende dag.

18622202_1408573992575274_3387450136439831750_n

S’morgens vroeg en s’avonds laat zijn de 2 mooiste momenten waarbij de zon en de rots elkaar perfect aanvullen. Voor mij persoonlijk was het de wandeling rond de rots die mij het meest is bijgebleven. Je kan van heel dichtbij zien hoe 50 000 jaar geleden mensen overleefden midden in de woestijn dankzij de rots. Begrijpelijk dat deze plek nog steeds een heilige plek is voor de eerste bewoners van het Australische continent. Elke opening in de rots heeft zijn mythologische betekenis. De rots is op die manier een soort bijbel voor hen.  We bezochten ook Kata tjuta op ongeveer 40km rijden van Uluru. We moesten echter de klok in de gaten houden en dus werd dit een iets minder uitgebreid bezoek. Rijden in het donker is hier erg af te raden. Op de weg naar Ayers Rock zie je overal autowrakken, 90% van de gevallen een gevolg van een onzachte ontmoeting met een wild dier.

18486397_10155474934464869_1004449939026961350_n

 

18620104_1398533750245965_2128766766445470038_n

Uluru – Kings Canyon

De volgende camping lag op 400 km van Uluru. Na een algemene tankbeurt reden we richting Kings Canyon. We zagen de kilometers minderen en ondertussen de zon iets sneller wegzakken. Onze vrees werd werkelijkheid, het zou donker zijn voor we onze slaapplek zouden bereiken. Op dat moment zaten we echt in niemandsland. We halveerden de snelheid van 120 naar 60 km/u.  Overstekende dieren ( 2 dingo’s , 1 kangoeroe , enkele wilde paarden en een kameel) werden gelukkig ontweken. We sliepen midden in de wildernis en het was tevens onze laatste nacht samen. De volgende dag zouden we splitsen omdat enkelen iets sneller wilden doorrijden richting Alice Springs.

Na een uitgebreid afscheid reden we met 3 wagens richting Kings Canyon. Een indrukwekkende kloof in het Nationaal Park Watarrka met een heel uiteenlopende fauna en flora. Het hoogteverschil is 300 meter. Op de top is het bakken en braden, de temperatuur bereikt er makkelijk 40 graden waardoor hier weinig leven is. Daal je 100 meter vind je in de schaduw een prachtige oase van rust met water en palmbomen. We maakten een serieuze wandeling en daarna volgde een geïmproviseerde douche (lees: het kantelen van een fles water).

Kings Canyon – Alice Springs

Na een week rond te trekken vertrokken we de volgende ochtend richting Alice Springs. De wallen onder mijn ogen deden iets anders vermoeden maar ik was teleurgesteld dat het rondreizen er even op zat . Ik ben van plan om enkele weken te spenderen in Alice Springs. Zoeken naar een job en daarna verder reizen. God weet naar waar.. 🙂

18485346_10158582610135507_3313277335762777989_n

Grapepicking….

Eerst en vooral een gelukkig Pasen gewenst aan iedereen!!! Bij mijn vorige blog was ik net aangekomen in Adelaide. Hieronder lees je hoe de afgelopen 2 weken heb doorgebracht.

Die ene dag dat ik op de camping verbleef in Adelaide probeerde ik zoveel mogelijk zaken in orde te brengen. Eerst en vooral wilde ik kijken of er hier meer mogelijkheden zijn om te werken dan in Melbourne. Na een voormiddag te hebben gemaild en gebeld vond ik een vacature als fruitplukker, meer bepaald druiven plukken. Er was wel 1 nadeel aan verbonden. Ik moest verplicht in een hostel verblijven om de job te kunnen krijgen. Er werd mij snel werk beloofd dus vond ik het de moeite om er een hostel voor te betalen. Voordat ik vertrok naar McLaren Vale besloot ik nog een korte uitstap te doen in Adelaide.

De gelijkenissen met Melbourne zijn opvallend. 6 jaar geleden besloten ze de succesformule van Melbourne te kopiëren wat de populariteit van de stad een enorme boost gaf.  Ik bezocht het South Australian Museum en The Art Gallery of South Australia. Ik volgde een free guided tour en na een bezoek aan de prachtige tuinen van Adelaide nam ik opnieuw de bus naar de camping.

DCIM100GOPROG0052340.JPG

Ik besloot om de volgende dag te beginnen met een eerste looptraining op Australische bodem. Het parcours langs Hanley Beach was een stuk beter dan de conditie. Na een vlug ontbijt vertrok ik richting McLaren Vale. Dit is één van de eerste wijnstreken ten zuiden van Adelaide. Bij het eerste contact met de hostel voelde ik me niet 100% op mijn gemak. Ik moest meteen een verblijf van een week voorschieten maar het feit dat er zoveel mensen aanwezig waren overtuigde me om er op in te gaan. Daarna vertelde de eigenaar mij doodleuk dat er waarschijnlijk pas werk zou beschikbaar zijn vanaf maandag of dinsdag.

Even snel uitgerekend betekende dat ik 4 dagen in de hostel zou moeten verblijven zonder 1 dollar te kunnen verdienen. Ik deed even navraag en besloot zelf de zaken in handen te nemen. De volgende ochtend zou ik samen met enkele andere mij gaan aanmelden op de verzamelparking en vragen of ik kan helpen. Ik kwam op de ideale dag want vanavond werd een groot wijnevenement georganiseerd. De wijngaard Serafino had de tuin gezellig aangekleed en voor een prijsje was het mogelijk de wijn te proeven. Omdat 90 % van de hostel aanwezig was, was het de ideale gelegenheid enkele mensen te leren kennen. Met het uur ging mijn Engels erop vooruit. Om 21u  (voor ons heel vroeg maar heel gebruikelijk hier) was het afgelopen, gelukkig want de volgende ochtend moest ik om 5u opstaan. Mede doordat er dus enkelen niet kwamen opdagen was het geen probleem om meteen te beginnen werken. We deden 2 opdrachten en werkten van 7 tot 11u.

Die eigenaar van de hostel was dus wel degelijk voor geen haar te vertrouwen. Hij post wekelijks een valse jobaanbieding op het internet om backpackers naar zijn hostel te lokken. Velen hebben geen wagen en zitten dus daarna wat gevangen in McLaren Vale. Ik zat gelukkig niet in die situatie dus besloot ik de eerste week af te wachten en daarna te zien. De eerste week was op zich geen groot succes. De opdrachten waren niet groot waardoor het moeilijk was wat geld bijeen te plukken. Gelukkig kon ik tussendoor nog een jobke in het zwart doen wat mijn weeksalaris meteen verdubbelde. Mede omdat ik heel wat mensen leerde kennen en me echt begon te amuseren besloot ik nog een weekje langer te blijven. Maar ik zou het nu iets anders aanpakken. Na 8 dagen ( zondag 9 april)  checkte ik uit en besloot vanaf nu in mijn wagen te slapen. Omdat de eigenaar van de hostel enkel aanwezig is van 9u tot 12u in de voormiddag en van 5u tot 21u s’avonds kon ik perfect gebruik blijven maken van de douches en de keuken. Mede met de hulp van de andere hostel bewoners lukt dit tot nu toe heel goed. Afgelopen week was een stuk beter op werkvlak. Ondanks we door het Paasweekend maar 4 dagen konden werken kon ik mijn eerste dollars op mijn Australische rekening zetten. Ik ging druiven plukken , appels plukken en hielp 1 dag met een tuinman bij het verwijderen van een omheining. Elke dag opstaan om 5u15 en werken tot 17u. Het went snel en ik voel me op dit moment heel goed met de vrijheid die ik hier heb. Barbecueën met de Italianen, wijnproeven met enkele Britten, tennissen met de Nederlanders en s’avonds pinten drinken met iedereen, zalig!!!

Het seizoen van de druiven loopt hier nu op z’n einde. Vele mensen zitten hier al enkele weken en beslissen om verder te reizen. Ik heb nog niet meteen die behoefte en vertrek pas als er geen werk meer is. Ondertussen zoek ik naar een ander baantje voor binnen 1 à 2 weken. Voor de rest probeer ik van elk moment te genieten 😉 DCIM100GOPROGOPR2359.JPG

naar South Australia…

Maandagmorgen zijn we vertrokken richting het Westen. Achteraf gezien was dit de goeie keuze want cycloon Debbie heeft lelijk huisgehouden aan de Oost-kust. Met “we” bedoel ik mijn Duitse reisvriendin en mezelf. Via facebook vond ik iemand die hetzelfde traject wilde afleggen dus leek het me leuker en voordeliger de reis met 2 te doen. De 19 jarige Maleen zou mij dus tijdens het traject vergezellen. De mensen die spontaan aan een Duitse romance beginnen te dromen, zal ik moeten teleurstellen. Volgens mij ben ik erin geslaagd de grootste seut aan boord van mijn wagen te krijgen. Aber ich schaffe das!!! Ik wilde mijn surf skills nog wat aanscherpen dus besloten we in Torquay voor de eerste keer halt te houden. Helaas na een uur sloeg het weer plots om en begon het serieus te onweren. Voor de trip naar Adelaide (900 km) hadden we 3 dagen voorzien. We konden dus het weer wat afwachten voor de volgende stopplaatsen. In de late namiddag begon het weer op te klaren en konden we nog de Erskine Falls (waterval) meepikken. Het leek een afbeelding van op een postkaart. We zouden daarna kamperen midden in het woud. En blijkbaar waren we niet de enige met dit plan want 25 andere mobilhomes, jeeps, busjes,… waren ons al voor.

S’morgens deed het gefluit van de vogels de frisse ochtendtemperatuur vergeten. Voor de 2e dag hadden we gelukkig meer geluk met het weer. We namen ons ontbijt op het strand. Ik deed nog snel een telefoontje in verband met mijn tax file number (die ik nodig heb om te werken). Onze volgende stop werd het Otway regenwoud. Door middel van wandelgangen op een hoogte van 30 m was het mogelijk om letterlijk tussen de kruinen van de bomen te lopen. Een onvergetelijke ervaring want de omvang van de bomen en planten was er enorm. Het zoeken naar de volgende kampeerplek werd iets moeilijker. Een app (WikiCamps) op mijn telefoon geeft alle kampeerplaatsen aan maar ik denk de app er volledig naast zit in Peterborough. Terwijl we tevergeefs zochten naar een plek waar we mochten overnachten kwam het snel donker. Ik besloot dan om gewoon langs de kant van de weg te slapen. (wat eigenlijk niet is toegelaten) Mijn Duitse reisgezel was daar niet mee akkoord maar er was geen goed alternatief beschikbaar.

De 3e dag zou vooral een dag in de wagen zijn. We moesten nog 700 km afleggen en met onze jeep kun je niet constant 110 rijden als je niet aan elk tankstation wil stoppen. We namen onze tijd en stopten nog even in Mont Gambier. Een kratermeer met helder blauw water. Het zou waarschijnlijk nog mooier geweest zijn met mooi weer maar de zon liet ons opnieuw in de steek.  Hoe meer we Adelaide naderden hoe slechter het weer werd en hoe sterker de wind werd. Nadat ik mijn reisgezel had afgezet moest ik nog een campingplek gaan zoeken. Ik vond niet meteen een geschikte kampeerplek waar ik zou mogen overnachten. Het werd verplicht dus een betalende kamping. Misschien wel de beste beslissing want eten klaar maken in de regen leek mij geen activiteit om naar uit te kijken.  Morgen zoek ik het internet nog eens af om te zien of er hier mogelijkheden zijn om te werken.  Tot de volgende…

DCIM100GOPROG0102225.JPG

DCIM100GOPROG0102225.JPG

Weekje Melbourne

Na de Great Ocean Road meldde ik me opnieuw aan in de hostel waar ik vorige week verbleef. Toch wat teleurgesteld trof ik opnieuw heel wat Britse jongeren aan. Ik heb niets tegen onze Britse vrienden maar ik merk dat ze erg aan elkaar hangen en weinig contact zoeken met mensen uit niet-Angelsaksische landen. Mijn Engels is helaas (nog) niet heel vlot. Ik maakte er het beste van en probeerde zoveel mogelijk mee te pikken van Melbourne.  Ondertussen startte ik ook de zoektocht naar een auto. Na 4 dagen zoeken en enkele wagens (goeie en minder goeie) te hebben bezocht besloot ik om een Nissan Jeep te kopen. 2 Belgische dames uit Tournai verkochten hun beauty waar ze 8 maanden in geleefd hadden.

Net voor ik de wagen gevonden had ben ik veranderd van hostel. Een hostel vlak in het centrum. Omdat er dit weekend Grand Prix Formule 1 is hier in Melbourne moest ik even slikken toen ik de prijs hoorde. 110 dollar (of 80 euro) voor 2 nachten in een kamer van 10 mensen. Gelukkig waren er “gratis” pannenkoeken bij het ontbijt. Ik voelde dat de sfeer in deze hostel een stuk aangenamer was en dit vermoeden werd s’avonds bevestigd. S’avonds wat zitten kaarten met een internationaal gezelschap. Denemarken, Duitsland, Groot Brittannië, Finland en Ierland. Helaas misten we net de overwinning van het drankspel. ;)Als laatste attractie bezocht ik samen met enkele anderen de Eureka Tower Melbourne. Een wolkenkrabber van 300m hoog en 91 verdiepingen. Net voor zonsondergang bleek een goeie keuze te zijn, maar helaas ook de keuze van vele. 🙂 Een adembenemende overgang van licht naar donker was het resultaat.

Met een wagen ben ik eindelijk klaar om een ander stuk van Australië te gaan bezoeken. Ik postte een bericht en facebook en vond iemand die me wil vergezellen richting Adelaide. Volgens de informatie die ik heb opgezocht is het daar nu volop seizoen van de appelen en de peren. Met mijn ervaring als plukker in Tiegem (merci nonkel Richard) hoop ik van daar een job te vinden. Morgen (maandag) vertrekken we met de bedoeling om onderweg nog zo veel mogelijk dingen te zien. Rechtstreeks duurt de trip ongeveer 10u.

Tijdens mijn laatste dag hier in Melbourne merk ik hoe sportief het Australische volk is. Op een hele actieve manier wordt hier aan sport gedaan vanaf 6u30 s’morgens! Lopen, fietsen, skaten, zwemmen, surfen, kiten… Alles wordt gedaan door iedereen van alle leeftijden. Vandaag werd hier een grote triatlon georganiseerd met honderden sportievelingen. Van de grootste amateurs tot echt professionele triatleten. Van 70 plussers tot kinderen van 6 jaar.  Iedereen op hetzelfde parcours in dezelfde sfeer. Zalig om te zien en vooral pijnlijk om het aan de zijlijn mee te maken. :p

DCIM100GOPROGOPR2010.JPG

Morgen richting Adelaide heel waarschijnlijk enkele dagen zonder gsm of elektriciteit 🙂 Tot de volgende!

ps: Ben benieuwd hoe het met jullie gaat.

The Great Ocean Road

Een must-see als je elke reisgids moet geloven. “The Great Ocean Road”. 240 km langs de zuidkust van Victoria. De aanleg ervan werd gestart in 1919 door de terugkerende soldaten na de eerste wereldoorlog. De werken zouden duren tot 1932. Als ik het weerbericht mocht geloven werd het een extreem zonnig weekend. Misschien wel het laatste want de winter is in aantocht. Via de hostel regelde ik een trip van 2 dagen langs de meest idyllische plekjes van Victoria. Andrew onze gids voor het weekend kwam mij oppikken om 8u30 om daarna de andere backpackers op te halen. Aanvankelijk was de groep 11 mensen groot maar omwille van Saint Patricksday had een groep van 5 man afgezegd. (Het blijft gissen naar de reden? 🙂 ) De groep werd dus gereduceerd naar 6 wat ervoor zou zorgen dat het meer als een roadtrip zou aanvoelen. 2 dames uit Canada, een dame uit Nederland en Zwitserland en een Belgske van Mjeende. (Naar mijn bescheiden mening was het gezelschap verre van slecht) We bezochten Apollo Beach en gingen surfen in Bells Beach (zalige ervaring). De eerste koala en skippy werden gespot.  Ertussen werd er ruim de tijd genomen om ergens te stoppen voor een koffie of een lokaal optreden mee te pikken. Onze slaapplek werd een tipi op een camping. De barbecue zorgde dat het plaatje helemaal klopte.

De volgende dag stonden iets meer kilometers met de wagen gepland. We reden richting The Twelve Apostles, een reeks rotsen uit kalkzandsteen die de golven wisten te overleven. Door de constant beukende golven werd er op 3 juli 2005 stortte  een 50m hoge rots uit deze rij in. Sindsdien staan er nog 8 rotsen. Onze laatste stop was Lord ard gorge. Een prachtig strand omgeven door te rotsen. De ideale plek om onze road trip af te sluiten.

DCIM100GOPROG0091889.JPG

Kitesurfing @ St Kilda Beach

GOPR1829.JPG(maandag 20/03 – 12u) Wanneer ik dit schrijf is het weer hier Belgisch. Het is niet echt koud maar het regent wel  en dat zijn ze hier niet echt gewoon. Een ideaal moment om mijn blog aan te vullen…

Mijn eerste dag (donderdag 16/03) hier in Melbourne werd mede door de jetlag maar een halve dag. Wat inkopen doen en daarna een wandeling richting het strand. Surfen is hier niet mogelijk want de golven zijn niet groot genoeg. De harde wind zorgt er wel voor dat deze locatie ideaal is voor wind- of kitesurfers. Het leek mij de ideale eerste activiteit op Australische bodem dus maakte ik een afspraak om 2u kitelessen te volgen. Die avond maakte ik kennis met Jurgen uit Noorwegen. We raakten aan de praat en hij wilde ook leren kiten. Het was een zalige ervaring waarbij mijn vlieger skills van aan de kust in Sint Idesbald nog goed van pas kwamen 😉 . Daarna gingen we nog wat chillen op het strand. Die avond werd Saint-Patrick’s day hier goed gevierd. De hostel liep vol met zatte Ieren, ik liet het aan mij voorbij gaan want morgen staat er 2-daagse langs de Great Ocean Road gepland. Om 1u ging ik slapen maar omdat de dj net onder onze kamer aan het draaien was duwde ik mijn oordoppen nog wat harder in mijn oren. (vreesde er op een bepaald moment voor dat ze langs mijn neus weer zouden tevoorschijn komen.) Uiteindelijk was het 3u tegen dat ik kon slapen. Het zou dus een kort nachtje worden 🙂

Arrived…

Na een reis van ongeveer 26u waarvan 20u met het vliegtuig ben ik goed aangekomen in mijn eerste hostel. Het is hier nu 00u45 en het is nog steeds 30 graden buiten. Qua eetcultuur leunt Australië dicht aan bij de VS. Overal zie je fastfoodrestaurants of mogelijkheden om hamburgers of kebab te eten. Voor mij werd het dan ook een traditionele Australische hamburger.  De hostel op zich is dik in orde, al heel wat mensen ontmoet voor de eerste avond. Na 3 pintjes (van een halve liter) ben ik klaar om in bed te duiken. Morgen begin ik te zoeken naar werk, maar is naar het schijnt niet gemakkelijk hier in Melbourne. We zullen zien…card